Diz boyu karda, bata çıka ilerliyorum. Simsiyah göklerden yıldız tozu gibi kar taneleri dökülüyor omuzlarıma, bembeyaz elbisesini giydiriyor kış bana, usul usul. İçimde naif duygular uyandırıyor.
Kar âşığı bir insanım ama İzmir’de yaşıyorum. Ben, Sidar Karaman. Anlamı ne diye merak ediyorsunuzdur. Anlamı; ağaç gölgesi demek. İsmimi pek de sevdiğim söylenemez, sosyal hayatta zorlanarak söylenen bir isim çünkü. Türkçe öğretmenliği ikinci sınıf öğrencisiyim. Hayalim miydi? Tabii ki hayır, son tercihimdi. Balıkesir ve Türkçe öğretmenliği… Hiç beklemezdim ama beşer şaşarmış. Şunu da ekleyeyim; bölümümü çok seviyorum.
Bir kar tanesi sessizliğiyle çıktım bu yola, onun vermiş olduğu umutla öylece çıktım; sonunu bilmeden, pervasızca, bir çöl esintisine doğru… Bazen çöldeki serap gibi bazen de gökyüzünden ağır ağır düşen kar taneleri gibi…